Dr Raimond N.B. van Duinen

Jest absolwentem Uniwersytetu w Amsterdamie. Od 1987 roku prowadzi praktykę opartą na Stomatologii Biomimetycznej w Hadze, w Holandii. Prowadząc prace badawcze na ACTA, wydziale Uniwersytetu w Amsterdamie, koncentruje się na bioaktywnych materiałach do wypełnień, takich jak glasjonomery. W 2005 opublikował pracę poświęconą możliwościom zastosowania tradycyjnych cementów glasjonomerowych jako uniwersalnego materiału do bezpośrednich wypełnień. Od 2005 roku współpracuje naukowo prowadząc badania i wykłady z kilkoma uniwersytetami europejskimi m.in. University Queen Mary, Londyn i University of Zagreb oraz firmami stomatologicznymi. Jest także członkiem dwóch niezależnych grup badawczych prowadzących badania poświęcone opracowaniu nowego materiału biokompatybilnego.

W 2013 zainicjował działania International Biomimetic Expertise – grupy międzynarodowych ekspertów w dziedzinie biomimetyki, w której skład wchodzą wiodący naukowcy z całego świata (strona www.biodentistry.eu).

Mniej opracowywania, więcej leczenia!

Choroba próchnicowa jest skutkiem zaburzenia równowagi pomiędzy procesami demineralizacji i remineralizacji, prowadzi do utraty minerałów, takich jak wapń i fosforany. W następstwie tego procesu dochodzi do utraty ciągłości twardych tkanek i powstania ubytku w strukturze zęba.

Amalgamaty i kompozyty nie są materiałami biokompatybilnymi. Obecnie obserwuje się duże zainteresowanie materiałami biomimetycznymi, które odbudowują i leczą tkanki zęba dzięki naturalnym procesom mineralizacji. Zasady opracowywania ubytków uległy zmianie i są uwarunkowane potencjałem terapeutycznym stosowanych materiałów do wypełnień, które nie wymagają rozległego opracowywania tkanek. Ogranicza to w znaczący sposób konieczność leczenia kanałowego w przyszłości, a większy nacisk kładzie na proces leczniczy.

Podstawowym założeniem podejścia biomimetycznego w stomatologii jest leczenie choroby próchnicowej poprzez uzupełnienie minerałów utraconych z tkanek zęba. Glasjonomery spełniają wymogi materiałów biomimetycznych, jednak w normalnych warunkach ich wytrzymałość mechaniczna jest za słaba, aby funkcjonować w obszarze działania sił zgryzowych w odcinku bocznym, szczególnie w przypadku ubytków wielopowierzchniowych. Zastosowanie utwardzania termicznego skutkuje znaczącą poprawą właściwości mechanicznych, czyniąc je odpowiednimi materiałami do wypełnień permanentnych, których wytrzymałość jest porównywalna z wytrzymałością naturalnej tkanki zęba.

Podczas wykładu zostaną szczegółowo omówione i zobrazowane wszystkie zagadnienia związane z tym podejściem. Multimedialna prezentacja będzie obejmowała wiele przypadków klinicznych zobrazowanych zdjęciami i filmami. Omówione też zostaną najnowsze materiały stomatologiczne.