Prof Benjamin Peretz

Ukończył Stomatologię na Uniwersytecie Hebrajskim - Hadassah w Jerozolimie (1979). Specjalizuje się w stomatologii dziecięcej - Hadassah. Certyfikat specjalny otrzymał w 1984 roku. Licencjonowany w medycynie hipnozy. Pracownik Katedry Stomatologii Dziecięcej, Hebrew University - Hadassah School of Dental Medicine, Jerusalem (1979-2005). Pracownik Katedry Stomatologii Dziecięcej, New York University (1987-1989). Kierownik Katedry Stomatologii Dziecięcej (2005-2014), Dyrektor programu podyplomowego (2014-obecnie), School of Dental Medicine, University Tel Aviv. Opublikował ponad 140 artykułów naukowych w międzynarodowych czasopismach branżowych, jest współautorami rozdziałów w książkach o stomatologii dziecięcej. Członek: Israel Dental Association, FDI, AAPD, IAPD, EAPD. Redaktor Journal of the Israel Dental Association i Dental Tribune Israel. Redaktor Naczelny: Journal of Clinical Pediatric Dentistry.

Współpraca z dzieckiem podczas podawania znieczulenia miejscowego.

Znieczulenie miejscowe jest najbardziej niepokojącą procedurą w stomatologii. Obejmuje głównie lęk przed możliwym bólem, ale także strach przed inwazją do tkanek. Ból jest świadomym doświadczeniem zmysłowej informacji i uczuciem nieprzyjemności, które zostało wywołane reakcją receptorów. Ból jest również przeżyciem emocjonalnym. W każdej sytuacji bólowej, niezależnie od tego, czy jest ona niewielka czy ciężka, wzajemne oddziaływanie myśli, przekonań, emocji i postaw, z odczuwaniem zachodzącym w ciele, powoduje odczuwanie bólu.
To ironiczne, że miejscowe znieczulenie jest zarówno zbawieniem, jak i zmorą współczesnej stomatologii.
Pozwala na praktycznie bezbolesne leczenie, ale wiąże się z wieloma lękowymi myślami i błędnymi przekonaniami, szczególnie u młodych pacjentów.
Jako dostawcy opieki, dentyści i ich personel mają największą kontrolę nad doświadczeniami stomatologicznymi swoich pacjentów. Regularne stosowanie środków znieczulających, komunikowanie się z pacjentami dziecięcymi na temat odczuwania bólu lub dyskomfortu podczas zabiegów stomatologicznych oraz zaproponowanie dzieciom pewnego poczucia kontroli nad procesem dentystycznym, są sposobami pozwalającymi na zmniejszenie odczuwania przez dzieci bólu, a ostatecznie obawy przed zabiegami stomatologicznymi.

Omówione zostaną techniki radzenia sobie z sytuacją stomatologiczną, a także metody, dzięki którym dentysta może wzmocnić zdolność radzenia sobie z dziećmi, tworząc sojusz terapeutyczny z nimi. Techniki behawioralne podczas pierwszej wizyty oraz podczas podawania znieczulenia miejscowego dzieciom: pozytywne i przyjazne nastawienie, techniki "przełamywania lodów", przerabianie, aktywne rozpraszanie, sugestie dotyczące obrazów i relaksacja.
Wskazówki behawioralne podczas znieczulenia miejscowego: powiedz-pokaż-zrób, przeformułowanie, dystrakcja, relaksacja, hipnoza.
W powszechnie stosowanym przeramowaniu (refraiming), sytuacja jest tworzona poza kadrem (ramą) tak aby od tego momentu przedstawiała osobę w innych warunkach i była wizualizowana w sposób możliwy do zaakceptowania przez osobę zaangażowaną, tak aby pierwotne zagrożenie można bezpiecznie zignorować. Przykładem może być odpowiedni dobór słów "senna woda" zamiast "zastrzyk", "parasol" zamiast "koferdam". W rozproszeniu uwagi koncentracja dziecka jest przekierowywana. Sugestia jest procesem, w którym dana osoba akceptuje prezentację idei bez konieczności logicznego uzasadnienia. Wydaje się, że relaksacja mięśniowa wywołuje uczucie lenistwa u pacjentów i wyraźną niechęć do poruszania kończynami, może nawet nie być w stanie podjąć decyzji, czy to zrobić, czy nie.