Dr n.med. Beata Wilk-Sieczak

Absolwentka, a także wieloletni pracownik naukowo-dydaktyczny oraz adiunkt Wrocławskiego Uniwersytetu Medycznego. Specjalista I stopnia stomatologii ogólnej oraz specjalista stomatologii dziecięcej. W 2007 roku obroniła pracę doktorską pt.: “Ocena własnej metody adaptacji dzieci poniżej 3 roku życia do leczenia stomatologicznego” na Wrocławskim Uniwersytecie Medycznym. Brała udział w licznych szkoleniach z dziedziny psychologii w tym w Szkole Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Centrum CBT. Od 2001 roku prowadzi praktykę stomatologiczną, a od 2012 roku Placówkę Medyczną MSA-dent s.c. poświęconą pracy z najmłodszymi pacjentami zgodnie z wypracowanym modelem adaptacji dzieci. Autor licznych prac naukowych oraz szkoleń związanych ze stomatologią dziecięcą oraz adaptacją dzieci, od 2015 roku członek PASD.

Zastosowanie własnej metody adaptacji dzieci do 3 lat w praktyce stomatologicznej.

Do niedawna w wielu badaniach nad rozwojem dziecka dominowało przekonanie, że małe dziecko jest jednostka aspołeczną lub presocjalną i dopiero z upływem czasu, w wyniku rozwoju poznawczego i doświadczeń z ludźmi, jego zachowanie nabiera społecznego charakteru. Pogląd ten sprawił, iż nie podejmowano badań nad wczesnymi interakcjami społecznymi (Bakus 1984). W piśmiennictwie dentystycznym opisuje się dzieci poniżej 2-3 roku życia jako pacjentów, u których efektywna komunikacja nie jest możliwa (Koch i wsp.1994, Cameron i Widmer 2005).

Co jednak oznacza w praktyce efektywna komunikacja?

Większość technik kształtujących zachowanie dziecka w gabinecie dentystycznym dostosowane są do pracy z pacjentem starszym powyżej 3 roku życia. Oparte są one przede wszystkim na komunikacji werbalnej oraz tworzeniu odpowiedniej przestrzeni, wystroju dla pacjentów – dzieci. Praca z pacjentem najmłodszym wymaga jednak powstawania placówek bardziej świadomych tworzenia potrzeb pozamaterialnych takich jak poczucia bezpieczeństwa czy okazywanie empatii, czy po prostu troski o zdrowie dziecka oraz wsparcia dla opiekunów (rodziców). Leczenie pacjenta dziecięcego wymaga zatem od stomatologa poznania dodatkowych kompetencji z zakresu psychologii, pedagogiki, stosowania różnych technik wzmacniania, komunikacji międzyludzkiej, a także technik motywacyjnych. Ważne jest konstruowanie zindywidualizowanych modeli adaptacyjnych, które przyczyniają się do generowania jak największej liczby współpracujących zachowań małego dziecka podczas wizyty.

Podczas wykładu przedstawiony będzie model adaptacji dzieci do 3 roku życia, który został opracowany w pracy doktorskiej (2007), a stale jest stosowany i ulepszany w placówce Msa-dent we Wrocławiu.